<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:georss="http://www.georss.org/georss" xmlns:geo="http://www.w3.org/2003/01/geo/wgs84_pos#" xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/"
		>
<channel>
	<title>Comentarios en: Miñas donas e meus señores, fin</title>
	<atom:link href="http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/2008/09/16/minas-donas-e-meus-senores-fin/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/2008/09/16/minas-donas-e-meus-senores-fin/</link>
	<description>Just another WordPress.com weblog</description>
	<lastBuildDate>Thu, 09 Oct 2008 11:19:19 +0000</lastBuildDate>
	<generator>http://wordpress.com/</generator>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
		<item>
		<title>By: caneiro</title>
		<link>http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/2008/09/16/minas-donas-e-meus-senores-fin/#comment-437</link>
		<dc:creator>caneiro</dc:creator>
		<pubDate>Sun, 21 Sep 2008 13:22:28 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/?p=151#comment-437</guid>
		<description>Parece que o blog non se dá pechado de todo. E dígoo pola cantidade de visitas que segue a recibir. Esta próxima semana será a última. Coa chegada do outono será preciso que caian tamén as últimas follas, as últimas gotas, o último silencio. Pero quedará, como na canción, a música. A música, dicía Mahler, é o que está por tras das notas. Unha apreta.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Parece que o blog non se dá pechado de todo. E dígoo pola cantidade de visitas que segue a recibir. Esta próxima semana será a última. Coa chegada do outono será preciso que caian tamén as últimas follas, as últimas gotas, o último silencio. Pero quedará, como na canción, a música. A música, dicía Mahler, é o que está por tras das notas. Unha apreta.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>By: kiranah</title>
		<link>http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/2008/09/16/minas-donas-e-meus-senores-fin/#comment-436</link>
		<dc:creator>kiranah</dc:creator>
		<pubDate>Sat, 20 Sep 2008 15:50:43 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/?p=151#comment-436</guid>
		<description>Nesta hora de despedidas, só me resta reiterarlle o meu agradecemento pola súa literatura, que ficará por sempre nas nosas almas e na nosa memoria, como só ocorre coas obras de arte. Co peche do blog, sinto unha estraña sensación de baleiro, talvez porque se perde a posibilidade de seguir coñecendo xente certamente interesante, outros lectópatas que cos seus comentarios nos animan a seguir adiante. 
Unha aperta.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Nesta hora de despedidas, só me resta reiterarlle o meu agradecemento pola súa literatura, que ficará por sempre nas nosas almas e na nosa memoria, como só ocorre coas obras de arte. Co peche do blog, sinto unha estraña sensación de baleiro, talvez porque se perde a posibilidade de seguir coñecendo xente certamente interesante, outros lectópatas que cos seus comentarios nos animan a seguir adiante.<br />
Unha aperta.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>By: caneiro</title>
		<link>http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/2008/09/16/minas-donas-e-meus-senores-fin/#comment-434</link>
		<dc:creator>caneiro</dc:creator>
		<pubDate>Thu, 18 Sep 2008 23:07:13 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/?p=151#comment-434</guid>
		<description>A todos, grazas. Paulo, A, Bolaño... e, especialmente, a Arturo Belano, que decidiu resucitarse neste foro. Se me preguntasen con que personaxe de Bolaño me quedaría talvez dixese con el. Algúns afirman que é un trasunto do chileno. Non importa. Cecais o mago Bolaño foi quen de trasmutarse na pel de moitos dos seus personaxes, como tantas veces sucede cos grandes escritores. Quede ese segredo no aire, eterno, como a súa literatura.
E ao Belano de aquí quixera enviarlle unha apreta. Dicirlle que enviei o seu comentario a moitos amigos, lectores, amadores da literatura. É, sen dúbida, un modo lindo (esta é a palabra que lle gusta a Olivia Pena) de bordar os últimos compases desta experiencia internética. Agradezo todas e cada unha das súas palabras, o afecto que desprenden, e tamén a súa sinceridade. Intentarei limar defectos en novas escrituras. Intentarei atrapar e non soltar ao lector, como queren e saben facer os grandes mestres. Intentarei, incluso, que a miña tendencia á procura melódica do texto non disturbe o embeleso lector. Como diría Arístides Rocamora, como diría Marquitos... &quot;Se hará&quot;.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>A todos, grazas. Paulo, A, Bolaño&#8230; e, especialmente, a Arturo Belano, que decidiu resucitarse neste foro. Se me preguntasen con que personaxe de Bolaño me quedaría talvez dixese con el. Algúns afirman que é un trasunto do chileno. Non importa. Cecais o mago Bolaño foi quen de trasmutarse na pel de moitos dos seus personaxes, como tantas veces sucede cos grandes escritores. Quede ese segredo no aire, eterno, como a súa literatura.<br />
E ao Belano de aquí quixera enviarlle unha apreta. Dicirlle que enviei o seu comentario a moitos amigos, lectores, amadores da literatura. É, sen dúbida, un modo lindo (esta é a palabra que lle gusta a Olivia Pena) de bordar os últimos compases desta experiencia internética. Agradezo todas e cada unha das súas palabras, o afecto que desprenden, e tamén a súa sinceridade. Intentarei limar defectos en novas escrituras. Intentarei atrapar e non soltar ao lector, como queren e saben facer os grandes mestres. Intentarei, incluso, que a miña tendencia á procura melódica do texto non disturbe o embeleso lector. Como diría Arístides Rocamora, como diría Marquitos&#8230; &#8220;Se hará&#8221;.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>By: Roberto Bolaño</title>
		<link>http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/2008/09/16/minas-donas-e-meus-senores-fin/#comment-433</link>
		<dc:creator>Roberto Bolaño</dc:creator>
		<pubDate>Thu, 18 Sep 2008 21:07:50 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/?p=151#comment-433</guid>
		<description>Amigo Belano, a verdade é que lle saiu un comentario sentido, magnífico, redondo. Ben que me alegro, por vostede e por Caneiro. Non sei por que me dá que é o mellor regalo que lle podía facer ao autor da novela bovaryana. Que fixera o esforzo de a ler en galego, que se metera de cheo nos seus miolos e que soubera explicar o seu contido con tanto acerto e entusiasmo, son unha mui boa noticia para a novela do de Verín. O seu, seino pola sua experiencia profesoral e leitora, é un comentario para ter en conta. Unha aperta.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Amigo Belano, a verdade é que lle saiu un comentario sentido, magnífico, redondo. Ben que me alegro, por vostede e por Caneiro. Non sei por que me dá que é o mellor regalo que lle podía facer ao autor da novela bovaryana. Que fixera o esforzo de a ler en galego, que se metera de cheo nos seus miolos e que soubera explicar o seu contido con tanto acerto e entusiasmo, son unha mui boa noticia para a novela do de Verín. O seu, seino pola sua experiencia profesoral e leitora, é un comentario para ter en conta. Unha aperta.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>By: A</title>
		<link>http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/2008/09/16/minas-donas-e-meus-senores-fin/#comment-432</link>
		<dc:creator>A</dc:creator>
		<pubDate>Thu, 18 Sep 2008 16:01:39 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/?p=151#comment-432</guid>
		<description>Arturo Belano, creo que vostede explicou mellor ca ninguén o que representa para moitos esta novela e que non somos capaces de expresar con palabras. Amor á literatura e amor á vida, eso é o que conta Caneiro nesta novela que está chamada a ser unha das máis grandes da nosa historia literaria. Que non o dubide ninguén. Porque é o tempo quen coloca cada novela no seu lugar, somos nós, os lectores, co paso das xeracións os que facemos desaparecer ou perdurar un libro. A vida nova de Madame Bovary é un regalo para nós e para a literatura. Gracias a quen a escribiu e quen ten a maxia das palabras para expresalo como vostede, Arturo Belano.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Arturo Belano, creo que vostede explicou mellor ca ninguén o que representa para moitos esta novela e que non somos capaces de expresar con palabras. Amor á literatura e amor á vida, eso é o que conta Caneiro nesta novela que está chamada a ser unha das máis grandes da nosa historia literaria. Que non o dubide ninguén. Porque é o tempo quen coloca cada novela no seu lugar, somos nós, os lectores, co paso das xeracións os que facemos desaparecer ou perdurar un libro. A vida nova de Madame Bovary é un regalo para nós e para a literatura. Gracias a quen a escribiu e quen ten a maxia das palabras para expresalo como vostede, Arturo Belano.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>By: Arturo Belano</title>
		<link>http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/2008/09/16/minas-donas-e-meus-senores-fin/#comment-431</link>
		<dc:creator>Arturo Belano</dc:creator>
		<pubDate>Thu, 18 Sep 2008 13:33:26 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/?p=151#comment-431</guid>
		<description>¡Vaya, ahora que me faltan 20 páginas para acabar la novela, se cierra el blog! Ya me insistía Roberto Bolaño para que escribiera algo, lo que al hilo de la lectura le comentaba, pero yo quería hacerlo cuando ya no me quedase más remedio que despedirme de doña Aurora y los doce pares del Gatopardo. Me gustaría ser tan elegante, digno y ecuánime como Masoliver Ródenas. Porque con esta novela me ha sucedido algo contradictorio: desde su magnífico inicio empecé a sentir el placer estético que sólo proporcionan las auténticas obras de arte, empecé a adentrarme en el mundo de Hermelinda, Arístides, Aurorita, Prudencio..., navegando las frases con un ritmo fluido, acompasado al ritmo del corazón de todos esos seres heridos por la vida, por el amor. Y, sin embargo, de vez en cuando -sobre todo en la primera mitad de la primera parte (o sea, las 170 páginas primeras)- mi lectura se molestaba con algunas reiteraciones de pasajes, de frases descriptivas o psiconarrativas (referidas a los personajes), o con esa complacencia del narrador por las series ternarias, en especial de adjetivos. Sí, a diferencia de lo que declara Hermelinda (su gran amor por los adjetivos), y de la afición de Arístides Rocamora por el discurso &quot;barroco&quot;, como lo llama el propio narrador, quien, no obstante, tiende a él en ciertas exaltaciones líricas, a mí me parece que si este estilo se vuelve recurrente pone en peligro ese ideal que García Márquez define de forma tan expresiva: &quot;agarrar al lector desde la primera frase y no soltarlo, de manera que una frase le lleve a la siguiente, sin interrupción, hasta el final de la novela&quot;. Claro es que el ritmo de lectura no depende sólo del texto, sino del lector. Pero mi andadura con &quot;A vida nova de Madame Bovary&quot; ha sido ésa en la primera parte. Luego, aparte de que cambia el tono de la melodía con la irrupción de otros personajes, las escenas nuevas, más &quot;acción&quot;, aparte de esos elementos, la misma prosa de antes, sin esas reiteraciones, fluye perfecta.
No en vano me ha venido a las mientes García Márquez, porque &quot;A vida nova de Madame Bovary&quot; es una novela que comparte bastante con &quot;Cien años de soledad&quot; y con &quot;El amor en los tiempo del cólera&quot;: la creación de un mundo que nos permite ver la realidad y comprender nuestras vidas  &#039;en el gran tiempo&#039;, más allá de la chata dimensión de la actualidad; la narración alegórica con el horizonte de la utopía; el humor de la risa regeneradora. Esta literatura es también la de &quot;La saga-fuga de J.B.&quot; (¡cuánto me la ha recordado!).
&quot;A vida nova de Madame Bovary&quot; no es un &quot;delirio romanticón&quot; (aunque se pueda hallar en algún párrafo de algún personaje alguna expresión un tanto relamida, o en algún parágrafo del narrador -que suele solapar en su voz la del personaje- alguna forma de patetismo sentimental). No, &quot;A vida nova de Madame Bovary&quot; es una novela llena de &#039;VERDAD&#039;, la verdad de la existencia humana; y por eso contiene el patetismo de la vida, que no se confunde en absoluto, a lo largo de la novela, con ninguna estilización patética. Esta existencia humana se transubstancia -y polémicamente- con la literatura. Caneiro no hace falta que insista en declarar esa pasión, en decirnos qué es lo que realmente le mueve a escribir. Su novela es la demostración. Es una obra literaria, es la belleza del arte, brindada generosamente para quien desee participar en ese acontecimiento. 
&quot;A vida nova de Madame Bovary&quot; me tiene atrapado porque me siento como uno del Gatopardo, porque en mi oído suenan las voces de Hermelinda , de Arístides, de Aurora, de Lolito, de Prudencio, oyéndolas yo como si fuese yo quien hablase muchas veces, sintiendo yo sus vidas como mi vida, y entre ellas me emociona especialmente la voz de Marquitos Acebedo, con sus ideas vivas sobre la literatura, porque nos dice que la substancia de la vida es la literatura y el amor. Esta es la tesis de &quot;A vida nova de Madame Bovary&quot;. Pero para comprender esa verdad de Marquitos, de Caneiro, no basta con afirmarla, necesitamos bañarnos en ella, en el río de una novela en el que volveremos una y otra vez a sumergirnos.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>¡Vaya, ahora que me faltan 20 páginas para acabar la novela, se cierra el blog! Ya me insistía Roberto Bolaño para que escribiera algo, lo que al hilo de la lectura le comentaba, pero yo quería hacerlo cuando ya no me quedase más remedio que despedirme de doña Aurora y los doce pares del Gatopardo. Me gustaría ser tan elegante, digno y ecuánime como Masoliver Ródenas. Porque con esta novela me ha sucedido algo contradictorio: desde su magnífico inicio empecé a sentir el placer estético que sólo proporcionan las auténticas obras de arte, empecé a adentrarme en el mundo de Hermelinda, Arístides, Aurorita, Prudencio&#8230;, navegando las frases con un ritmo fluido, acompasado al ritmo del corazón de todos esos seres heridos por la vida, por el amor. Y, sin embargo, de vez en cuando -sobre todo en la primera mitad de la primera parte (o sea, las 170 páginas primeras)- mi lectura se molestaba con algunas reiteraciones de pasajes, de frases descriptivas o psiconarrativas (referidas a los personajes), o con esa complacencia del narrador por las series ternarias, en especial de adjetivos. Sí, a diferencia de lo que declara Hermelinda (su gran amor por los adjetivos), y de la afición de Arístides Rocamora por el discurso &#8220;barroco&#8221;, como lo llama el propio narrador, quien, no obstante, tiende a él en ciertas exaltaciones líricas, a mí me parece que si este estilo se vuelve recurrente pone en peligro ese ideal que García Márquez define de forma tan expresiva: &#8220;agarrar al lector desde la primera frase y no soltarlo, de manera que una frase le lleve a la siguiente, sin interrupción, hasta el final de la novela&#8221;. Claro es que el ritmo de lectura no depende sólo del texto, sino del lector. Pero mi andadura con &#8220;A vida nova de Madame Bovary&#8221; ha sido ésa en la primera parte. Luego, aparte de que cambia el tono de la melodía con la irrupción de otros personajes, las escenas nuevas, más &#8220;acción&#8221;, aparte de esos elementos, la misma prosa de antes, sin esas reiteraciones, fluye perfecta.<br />
No en vano me ha venido a las mientes García Márquez, porque &#8220;A vida nova de Madame Bovary&#8221; es una novela que comparte bastante con &#8220;Cien años de soledad&#8221; y con &#8220;El amor en los tiempo del cólera&#8221;: la creación de un mundo que nos permite ver la realidad y comprender nuestras vidas  &#8216;en el gran tiempo&#8217;, más allá de la chata dimensión de la actualidad; la narración alegórica con el horizonte de la utopía; el humor de la risa regeneradora. Esta literatura es también la de &#8220;La saga-fuga de J.B.&#8221; (¡cuánto me la ha recordado!).<br />
&#8220;A vida nova de Madame Bovary&#8221; no es un &#8220;delirio romanticón&#8221; (aunque se pueda hallar en algún párrafo de algún personaje alguna expresión un tanto relamida, o en algún parágrafo del narrador -que suele solapar en su voz la del personaje- alguna forma de patetismo sentimental). No, &#8220;A vida nova de Madame Bovary&#8221; es una novela llena de &#8216;VERDAD&#8217;, la verdad de la existencia humana; y por eso contiene el patetismo de la vida, que no se confunde en absoluto, a lo largo de la novela, con ninguna estilización patética. Esta existencia humana se transubstancia -y polémicamente- con la literatura. Caneiro no hace falta que insista en declarar esa pasión, en decirnos qué es lo que realmente le mueve a escribir. Su novela es la demostración. Es una obra literaria, es la belleza del arte, brindada generosamente para quien desee participar en ese acontecimiento.<br />
&#8220;A vida nova de Madame Bovary&#8221; me tiene atrapado porque me siento como uno del Gatopardo, porque en mi oído suenan las voces de Hermelinda , de Arístides, de Aurora, de Lolito, de Prudencio, oyéndolas yo como si fuese yo quien hablase muchas veces, sintiendo yo sus vidas como mi vida, y entre ellas me emociona especialmente la voz de Marquitos Acebedo, con sus ideas vivas sobre la literatura, porque nos dice que la substancia de la vida es la literatura y el amor. Esta es la tesis de &#8220;A vida nova de Madame Bovary&#8221;. Pero para comprender esa verdad de Marquitos, de Caneiro, no basta con afirmarla, necesitamos bañarnos en ella, en el río de una novela en el que volveremos una y otra vez a sumergirnos.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>By: Paulo</title>
		<link>http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/2008/09/16/minas-donas-e-meus-senores-fin/#comment-429</link>
		<dc:creator>Paulo</dc:creator>
		<pubDate>Wed, 17 Sep 2008 21:14:15 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/?p=151#comment-429</guid>
		<description>Querido Caneiro: dis que querías escribir unha novela que quedase no corazón dos lectores. O meu corazón conquistáchelo hai xa tempo, e esta novela é unha xoia máis que brilla xunto ás outras, un alimento imprescindible, unha emoción vivificante. Sei o que poden ferir algúns comentarios, sobre todo os provenientes de algunhas persoas. Eu non son escritor nin crítico literario. Son só alguén que che agradece esas horas e anos e insomnios. Alguén que espera ansioso outro manxar que levar á alma.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Querido Caneiro: dis que querías escribir unha novela que quedase no corazón dos lectores. O meu corazón conquistáchelo hai xa tempo, e esta novela é unha xoia máis que brilla xunto ás outras, un alimento imprescindible, unha emoción vivificante. Sei o que poden ferir algúns comentarios, sobre todo os provenientes de algunhas persoas. Eu non son escritor nin crítico literario. Son só alguén que che agradece esas horas e anos e insomnios. Alguén que espera ansioso outro manxar que levar á alma.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>By: Roberto Bolaño</title>
		<link>http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/2008/09/16/minas-donas-e-meus-senores-fin/#comment-428</link>
		<dc:creator>Roberto Bolaño</dc:creator>
		<pubDate>Wed, 17 Sep 2008 20:44:45 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/?p=151#comment-428</guid>
		<description>Non sei como non saiu: &lt;&gt;.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Non sei como non saiu: &lt;&gt;.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>By: Roberto Bolaño</title>
		<link>http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/2008/09/16/minas-donas-e-meus-senores-fin/#comment-427</link>
		<dc:creator>Roberto Bolaño</dc:creator>
		<pubDate>Wed, 17 Sep 2008 20:40:42 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/?p=151#comment-427</guid>
		<description>A algúns críticos literarios fáltalle a elegancia que mostra hoxe J.A. Masoliver Ródenas no suplemento Cultura/s de La Vanguardia. Fai a crítica de DIETARIO VOLUBLE, o último libro de Vila-Matas, e remata con estas palabras: &quot;Por eso sólo un tópico afea este magnífico y apasionante libro: su arremetida contra los críticos, por más que razones durante años no le sobraran, con la no menos tópica aclaración de &lt;&gt;. Excepciones que por prudencia calla, pues sabe que todos somos esa excepción y todos peligrosamente susceptibles. Pero incluso susceptibles enfermizos como yo, no pueden sino rendirse a la evidencia de su talento.&quot;

Pois iso, elegancia, por non dicer, dignidade, sinceridade, ecuanimidade... para rematar as suas críticas con estas palabras: Así e todo, ríndome á evidencia do talento literario de Caneiro. Pero non.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>A algúns críticos literarios fáltalle a elegancia que mostra hoxe J.A. Masoliver Ródenas no suplemento Cultura/s de La Vanguardia. Fai a crítica de DIETARIO VOLUBLE, o último libro de Vila-Matas, e remata con estas palabras: &#8220;Por eso sólo un tópico afea este magnífico y apasionante libro: su arremetida contra los críticos, por más que razones durante años no le sobraran, con la no menos tópica aclaración de &lt;&gt;. Excepciones que por prudencia calla, pues sabe que todos somos esa excepción y todos peligrosamente susceptibles. Pero incluso susceptibles enfermizos como yo, no pueden sino rendirse a la evidencia de su talento.&#8221;</p>
<p>Pois iso, elegancia, por non dicer, dignidade, sinceridade, ecuanimidade&#8230; para rematar as suas críticas con estas palabras: Así e todo, ríndome á evidencia do talento literario de Caneiro. Pero non.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>By: caneiro</title>
		<link>http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/2008/09/16/minas-donas-e-meus-senores-fin/#comment-426</link>
		<dc:creator>caneiro</dc:creator>
		<pubDate>Wed, 17 Sep 2008 18:31:41 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://avidanovademadamebovary.wordpress.com/?p=151#comment-426</guid>
		<description>Ítaca, acabaremos chorando. Pero non. Pessoa tamén escribiu: levo comigo a conciencia da derrota como un pendón de vitoria. Creo que sen estas pequenas derrotas (e tristezas) un tampouco podería escribir. A literatura sae tamén das feridas. E do gozo. Oxalá quede e tempo para compartir, aínda que sexa na distancia, a emoción estraña da literatura. Bicos todos.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Ítaca, acabaremos chorando. Pero non. Pessoa tamén escribiu: levo comigo a conciencia da derrota como un pendón de vitoria. Creo que sen estas pequenas derrotas (e tristezas) un tampouco podería escribir. A literatura sae tamén das feridas. E do gozo. Oxalá quede e tempo para compartir, aínda que sexa na distancia, a emoción estraña da literatura. Bicos todos.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
</channel>
</rss>
