Non resisto a tentación. Roubo un comentario e doulle a categoría de título á parte. Día 23 de agosto. Sábado sen gloria.
<E ben, un escribe a súa obra, que é o que debe facer. Eu remítome á miña obra e outros remiten ás miñas opinións. A miña obra pode gustar ou non gustar. A Martin Pawley non lle gusta, non pasa nada. Argumenta tamén na súa crítica literaria que defendo a La Voz. Si, defendo a La Voz con toda a miña alma; ¿e que pasa? ¿Acaso eu son menos galego por defender a La Voz de Galicia (que traballa en Galicia e para Galicia) e outros son máis galegos ca min por defender a El País (que traballa en “Madrid” e para “Madrid”?) Que ironía. A defensa que Pawley fai de Rivas no seu pretérito parte de matices afectivos, o que deosta de min é ideolóxico ou ideomático. Na súa crítica, moi respectable, non existe unha soa consideración literaria. ¿Resulta adecuada a estruturación de Bovary? ¿Está ben tratado o tempo e o espazo novelesco ¿Aporta algunha novidade? ¿Os personaxes? ¿Os referentes e influencias? ¿A atmósfera, ton, melodía prosal, orixinalidades…? Pawley, sexa quen sexa este muchachote grispálido, ama a Rivas e pensa que Caneiro escribiu un “delirio romanticón” que algúns considerarán obra mestra. ¿Por que é un delirio romanticón? Falou de Márquez. ¿”El amor en los tiempos del cólera” é tamén un delirio romanticón? ¿Como pode ser verosímil que el, o protagonista de Márquez, espere por ela tantos anos despois? A literatura galega ten exéxetas e hermeneutas de altura ínfima, como o redactor ese de Lugo que, por certo, envioume a crítica de Pawley por correo electrónico despois de sinalar: “Prezado Caneiro”. El, o redactor de escasa lucidez e ínfimo talento, que leva anos maltratándome e intentado humillar o meu traballo afirma “Prezado Caneiro”. Qué mundo tan hipócrita e repugnante. Eu quero aos que quero e distánciome dos que me distancio. Eu son eu, sen máis. Constrúo a miña obra en soidade, alimentándome de soidade, pelexando e chorando mil veces coa soidade. Sen grupúsculos, contubernios ou directrices.
“Prezado Caneiro”. Aaaahhh!
Grazas Kiranah, e Paulo, e os outros que están e que len Bovary. Visiten o blog de Pawley e lean os comentarios. Parece que todos procuran o seu lugar, marcando territorio. Parece que están de caza e que eu son a peza a cazar, ai!!! Cando fala Pawley de Caneiro, igual que lle sucede ao lugués redactor de ínfimo talento, sobe a súa audiencia. Eu sigo a escribir. Eu sigo procurando a miña arte no medio da arte… porque creo no que fago, e creo que paga a pena facelo. ¿Que vale a arte?, pregúntome. ¿Que vale? Nada. Madame Bovary tampouco ten quen lle escriba. Todos escriben do seu autor e dos seus puntos de vista. Cranios privilexiados, Galicia doce mágoa das Españas!!!>
Prezado Caneiro:
Tampouco crea que falar de vostede dá tanta audiencia: as visitas foron moito máis numerosas cando falei do centrocampista do Dépor.
Notaría ao ler a miña reseña de “ProTexta” que non fixen ningunha valoración do que vostede dixo de Rivas, Jaureguizar ou “La Voz” (tan só dixen que as súas palabras sobre o xornal eran desmedidas). Non fixen desprezo ningún do seu comportamento, nin das súas opinións, que me parecen absolutamente lexítimas: limiteime a recordalas. É vostede, e só vostede, quen intúe pola miña parte prexuízos ideolóxicos.
Señor Pawley, teño que recordarlle a vostede comentarios máis ou menos recentes sobre min en diversos foros? (¿lembra vostede os tempos en que entre vostede e o seu colega lugués, redactor de ínfimo talento, se dedicaban a tirar pedras sempre contra o mesmo autor: EU). Comprenderá que eu podo admitir unha crítica sobre a miña literatura dende a literatura, pero non dende a brandura intelectual que vostede aporta e exhibe. Reitero, ¿por que a miña novela é un “deliro romanticón”? ¿Qué lecturas de románticos posúe vostede? ¿Leu as páxinas de Bovary en que se fala do Werther? ¿Pero que clase de intelectuais temos neste país que son incapaces de proporcionar argumentos e razóns, de peso literario, cando dilapidan sen contemplacións a un escritor? ¿Pode vostede explicar dende un punto de vista lóxico, escrito dende a teoría da literatura, a estrutura novelesca de “Os libros arden mal”? ¿Por que o seu autor fala de “esfera armilar” en lugar de collage non fundamentado? ¿Que literatura defende vostede? Os principios literarios que eu profeso están explicitados nas miñas novelas e en “Os dominios de Caín”, ¿e os seus? Polo demais, alégrome que o centrocampista do Dépor lle proporcione maior audiencia que a miña novela. É probable que a súa prosa “garbancera” se adecúe mellor a algo que ten que ver cos pés (o fútbol) e non coa sensibilidade e a intelixencia (a literatura). ¿Sabe vostede o que custa escribir unha novela de 700 páxinas (a de Rivas ou a miña) pretendendo elevar o rango artístico dunha literatura minorizada? ¿Pensa que nunha páxina pode vostede tirar por terra tanto traballo e entrega dicindo, sen máis, que é un “delirio romanticón”? ¿Como non me vou sentir doído? ¿Ou prefire que sexa tan hipócrita como vostede falando da altura da miña prosa, dos meus recoñecementos, da miña estética… e despois sangrándome con dúas palabras? Delirio romanticón. Por favor, eu estou na literatura, non no cotilleo de terraza. Entendo que non guste a miña novela, non pasa nada. “Cien años de soledad”, do que fala vostede na crítica, non lle gustou a nove editores, entre eles o sabio Carlos Barral. Non gusta Caneiro, ben. Pero non me insulte (deliro romanticón) pretendendo que quede calado. No he de callar por más que con el dedo. Créame, resulta indigno e impropio dun intelectual galego lapidar cun simple “delirante” sintagma a miña última novela. Non creo merecer tanta baixeza. Reciba un saúdo.
Eu de sintagmas moito non sei, pero… se vd cre que dúas palabriñas son quen de dilapidar a súa gran novela de 700 páxinas, ou moi pouco apreza no fondo a súa gran novela, ou é simplemente vostede o que delira.
O de romanticón, pois xa para gustos.
Señor de Ébora envíolle a miña solidariedade e afecto. Entendo o seu cabreo, non é para menos, a pesar de que a crítica de Matin Pawley non deixa de recoñecer o alto lugar que ocupa a súa obra na historia da literatura galega. Pero en verdade o de delirio romanticón é unha falta de respecto como eu nunca antes lera. Pense que somos moitos os que non estamos de acordo con esa afirmación e cremos que a súa Bovary é unha novela de beleza sublime. Non sei se viu o blog de Eyré, entresaca algunhas frases da mesma, pero eu podería sacar centos e centos de parágrafos cheos de emoción e talento. Unha apreta tensa. Ánimo.
Vaites, vaites! Así que vostede escribe para elevar o rango artístico dunha literatura minorizada. A humildade é, con certeza, a maior das súas moitas virtudes.
Señor Caneiro:
Vostede sempre di que non hai abondo debate cultural neste país, mais parece que encaixa mal as críticas negativas por pequenas que sexan. Esa é sen dúbida unha actitude pouco favorábel ao debate, e máis nesta ágora, onde tantos podemos falar case a un tempo.
Por outro lado, penso que o seu incomodo é excesivo para as palabras de Pawley quen, na realidade, só valorou o seu estilo literario. Cre que unha afirmación tan breve debe provocar en vostede tanta queixa, tanto lamento, tanta interrogante, tanta, en definitiva, verborrea emotivamente desmedida? Non me diga que vostede só viviu coa súa aboa até onte, pois todos sabemos que é un escritor recoñecido como poucos e que non deixa de prodigarse nos medios opinando das obras, dos pensamentos e das accións dos máis.
Aguante un pouquiño o tirón, señor Caneiro, é a miña recomendación, e permita que todas as afirmacións que deita nos medios ao cabo do mes podan ter algunha resposta dos seus ouvintes e lectores, aínda que non sexa sempre favorábel. O desexo de debate cultural obríganos, como mínimo, a este esforzo.
Por certo, o Martin Pawley fala con tal nome nun medio radiofónico no que vostede tamén colabora. É ben coñecido no ámbito dos blogues, do cinema, da literatura e da radio. Non me diga que vostede só escoita a radio para ouvirse a si mesmo?
Por outro lado, cando se dirixe ás persoas como “redactor de ínfimo talento” e “muchachote grispálido” vostede en elude os calificativos lapidares. “Se te mancan a arrebolardes pedras non veñas dicindo que as túas eran máis pequenas”, dicíanos a avoa cando cativos.
Benquerido Caneiro, penso que quizais houbo un malentendido na súa lea con ese señor Pawley. Quen sabe se el non quixo escribir “Soño Romántico feito realidade” ao abeiro dos grandes románticos da literatura, pero un erro semántico mesturado cunha mala combinación de tecras na súa computadora o empurrara a escribir “Delirio Romanticón”.
Xa sabe: Soño Romántico ao abeiro dos grandes románticos da literatura que a moitos lles gustaría ter escrito.
No caso de que non houbera malentendido véxao do mesmo xeito asi: Soño Romántico feito realidade; feito literatura.
Tamén debería tirar de refraneiro e compoñer o refran ise que fala do desprezo e o aprezo. Ou mirar cara adiante, asubiar unha cantata pouco afinada e comezar a pensar no seguinte paso na súa axeitada e literaria ascensión. Sempre soaron milleiros de tipos de voces cara arriba e cara abaixo, e as de abaixo sempre tentaron interferir nas outras. Literatura. Non importa ren.
Sr. Alfredo Ferreiro, tamén denominado o levantador de minas (blog onde tamén se profesa un desmedido cariño con respecto á miña obra); 1, cando eu emprego o menosprezo é sempre porque ese menosprezo (multiplicado) foi utilizado en contra de min. 2, e reitero, critíquenme vostedes dende a literatura, será un pracer escoitar as súas leccións e aprender delas. 3, ¿vostede cre realmente que non me teño que sentir ofendido con que lapiden unha obra que me rabuñou as entrañas cun simple “delirio romanticón” desargumentado e categórico? Un saúdo.
Mateo, grazas por non faltar.
Bóveda, mil abrazos. Bovary ha de danzar na corda frouxa dos soños… para vostede.
Sr. Pawley, se eu non pensase aportar algo á literatura á que pertence a miña obra (sexa galega ou calquera outra) pode estar vostede seguro de que non escribiría. ¿ten iso algo que ver coa humildade?
Madame, é probable que teña vostede toda a razón.
Kierkegaard: “As conclusións da paixón son as únicas dignas de fe”.
Sinceramente (e sen ser mais do que un leitor, nen programas de rádio, nen teorias da literatura…), un dos dous comportou-se como un maleducado. E non foi o crítico.
Espero que non leve a mal o comentario “na sua casa”, señor Caneiro. Non nasce de ningunha fobia ou rencor algún, acredite. Mas coido que, comparado coa critica orixinal, a sua resposta (e posteriores comentários) careceu de educación e foi desmesurada.
Un saúdo e sorte coas críticas, a escrita e a recepción das duas.
Sentada? Como o adiviñaria o computador?
A primeira frase, ou foi produto do meu subconsciente, ou foi algo que se colou polo medio… nada a ver co que foi escrito.
Apertas de novo.
(Señor Caneiro, é dificilísimo postear no seu blog!! Van tres mensaxes que aparecen “extraños” ou sobrepostos… A ver se este sae ben…)
************
Sinceramente (e sen ser mais do que un leitor, nen programas de rádio, nen teorias da literatura…), un dos dous comportou-se como un maleducado. E non foi o crítico.
Espero que non leve a mal o comentario “na sua casa”, señor Caneiro. Non nasce de ningunha fobia ou rencor algún. Mas coido que, comparado coa critica orixinal, a sua resposta (e posteriores comentários) careceu de educación e foi desmesurada.
Un saúdo e sorte coas críticas, a escrita e a recepción das duas.
Vostede, señor caneiro, maltrátase e humillase a si mesmo coa súa obra e a súa crasa traición abrindose de cu a “La Voz de Galicia”
Como se vai abordar literariamente a súa obra, se non é literatura, esta é a cuestión, a pesares de todos os seus esforzos e de todo que sinte, non chega con sentir nin esforzarse, que lle imos facer. Tampouco bastan os premios.
Vostede Canerio podería ir disimulando co recoñecimento que obtivo ate Ámote, podería in dando o pego, pero…o seu problema é que se creeu o que de verdade non ten. É vostede un pantasma que vai de grande escritor e resulta un rídiculo escribidor que só sabe retratar a súa propria tontería.
Pode que eu nada saiba de literatura, pode que Pawley, nada saiba de literatura, tampouco o de Lugo, nin ALfredo Ferreiro, pode que todas as críticas negativas das que as súas obras son obxecto sexan unha consura, é así como as veces comprendo o seu comportamento. Dende a súa subxectividade é tan grande, pero obxectivamente resulta tan rídiculo, que a propria ferida narcisista o obriga a fuxir a xenialidade masturbatoria baixo as faldas La Voz de Galicicia.
Envíolles a ambos a miña proposta, agardo a reciban coa intención que ten, que non é máis que a de facer máis sinxela a convivencia cultural do país.
Grazas de antemán
http://proxectoq.blogspot.com/2008/08/longo-trnsito-ao-inferno.html
P.D. No inicio do comentario aparéceme un “aquí estoy sentada” que non sei de onde diaños saiu, excusas pola gralla.
Xosé Carlos, A vida nova de Madame Bovary me llevó a Ébora, Ébora a Talvez melancolía, y ayer he empezado a leer Un xogo de apócrifos. Libro que, sin duda, acentuará mis ojeras. Pero, ya sabes, un disfrute. A tu Bovary le debo mucho: no sólo el placer que me produjo leerla sino el descubrimiento de un gran escritor.
Por eso, en este domingo no muy despejado, busco en mi biblioteca y transcribo lo que ayer he recordado al pensar en ti: “ Las condiciones del pájaro solitario son cinco: la primera, que se va a lo más alto; la segunda, que no sufre compañía, aunque sea de su naturaleza; la tercera, que pone el pico al aire; la cuarta, que no tiene determinado color; la quinta, que canta suavemente”. San Juan de la Cruz (Dichos de luz y amor).
Un abrazo grande.
Nin caso, señor de Ébora. Só me pregunto por que ten que caer vostede á altura, tan baixa, daqueles que o critican sen un só argumento literario, como vostede pide unha e outra vez. E a Amarante, qué espanto, agora resulta que a obra de Caneiro non é literatura. Debía vostede escribir noutro lugar e non neste. Ánimo, Caneiro.
Grazas Itaca, grazas Mateo.
Proxecto Q, interesante a súa proposta pero eu quixera rematar con este asunto e a verdade é que literariamente non me inspira en absoluto.
Antón, talvez teña vostede razón, incomodeime demasiado. Pero non pode imaxinar vostede canto me doeu iso de “delirio romanticón”. Non creo que Bovary mereza tal sintagma, igual que Pawley cecais tampouco merecese a miña resposta vehemente. En todo caso non se trata de mala educación, só de resposta visceral. Se alguén interpretou malos modos pola miña parte, ben que o sinto. Pero acostumo revolverme cando me rabuñan de verdade. E Pawley abofé que o fixo con dúas palabras. Inxustas.
E ti, Amarante, recoméndoche empezar polo silabario para así chegar algún día a ler libros. De momento pareces tan vulgar que ata me incomoda ter que escribir tres liñas para ti.
Pero xa as escribiches.
Unha mágoa, sería unha boa forma de quitarlle ferro ao asunto. A polémica antes ou despois volverá, sábeno os dous: onde se mestura a emoción é innegable o enfado (sei que momentáneo) e a reacción…
De remataren con este asunto quedará por ben rematado, pero de volveren ao choio, fagan, ambos, uso libre da miña proposta e fagan narrativa do seu intercabio de pareceres… Manda truco! Que para algo son escritores e non deputados provinciais…
Señor Caneiro:
Di vostede ironicamente que no meu blogue se profesa un desmedido cariño con respecto á súa obra, dando a entender que é abertamente deostada nese ámbito. Eu non valorei a súa obra, que non coñezo, e só falo do que leo esforzándome moito por afirmar con argumentacións propias, e nunca falando por terceiros sen recoñecelo (pode ver que tampouco permito a proliferación de comentarios desrespeitosos). Se se fixa mininamente sobre o que dixen da súa obra verá que critico unicamente: a) a confusa e venenosa redacción dunha coluna da Voz; b) o seu libro “Os dominios de Caín”, do que digo que é antes do que nada un exaxerado exercicio de egocentrismo, o que se pode comprobar con asombrosa facilidade cuantificando pronomes singulares de primeira persoa (o libro compreino e teño subliñados todos os casos, o que permitiría elaborar unha estatística reveladora a respecto do total do volume). Así as cousas, saco en conclusión no primeiro contacto directo con vostede que se revela como unha persoa maniquea e desmesurada, coa que é realmente difícil debater sen baterse.
Teña por certo que nunca falto ao respecto ás persoas, e se pensa que por unas breves opinións sobre unha obra súa xa a valoro negativamente na súa integridade entón prefiro absterme de escribir sobre o que fai. Non me merece a pena prestarlle atención á obra de alguén que non acepta os termos universais de debate. Máxime cando é alguén que non se priva de afundir na miseria total cos seus comentarios non só a obra de calquera (“Pérez-Reverte escribe unha literatura (chamémola taquigrafía) plana, profusamente informativa, carente de matices”), senón a literatura galega enteira: “Vivimos na ditadura do simplismo”; “A estética dominante é pois a estética da mediocridade, da vulgaridade, da morneza ou medianía intelectual”; “A estética da mediocridade reside no mundo global que habitamos”; “Eu, evidentemente, négome a entrar nese círculo de sometemento e inanición literaria”; “a infinita potencialidade do talento galego [...] está por riba das cotas alcanzadas na actualidade”; “as estéticas reinantes son as das medianías, as da banalidade, as do todo vale por ocupar un lugar nos medios de comunicación”, etc (de “Os dominios de Caín”). Recoñece as súas palabras poñendo na picota todos os escritores galegos salvo algún morto e o que ve no espello?
Como intúo o traballo que dá escribir unha novela tan só mediocre, e non quero que pense que como escritor desvalorizo ese esforzo, aquí termino. Ten todo o meu respeito como persoa, e teña tamén a partir de agora o meu desinterese por crear con vostede calquera debate cultural. Xente sobra neste país máis interesante intelectualmente. Semella que con vostede só se pode xogar a facerlle cóxegas no embigo.
[...] de escribirme con Xosé Carlos Caneiro por primeira vez. As miñas espectativas era enormes, pois se trata do escritor a quen máis lle [...]
Sr. Ferreiro, teño dito en numerosas ocasións que os escritores precisamos da crítica e dos críticos, que aprendemos dos defectos máis que dos acertos e teño reiterado ata o empacho que admito calquera tipo de crítica literaria. LITERARIA. Con respecto á crítica que vostede lle fai a Os dominios de Caín e o pronome de primeira persoa comprenderá que partindo a reflexión do meu EU como escritor, dos meus pareceres e perspectivas, ese “eu” apareza reflectido. Pero non vou entrar na defensa dos meus criterios, eles están explicitados en máis de vinte libros que teño publicados. Non é ningún mérito, certamente, pero si é unha referencia para poder coñecer as miñas teses autorais. Se vostede di non coñecer a miña obra, por que a valora? por que valora como exercicio egocentrista un dos meus textos? por que non lle parece inxusto, parécelle “leve”, ese “delirio romanticón” que á miña Bovary lle dedicou nunha reflexión de menos dunha páxina un crítico determinado (sabe cantas horas me custou escribir esta novela? ou acaso pensa vostede, como afirman tantos, que escribir é sempre “bonito y divertido”?). E o de Pérez-Reverte cómo pode parecerlle mal? Coñece vostede os improperios e insultos que este individuo ten proferido en contra de todo e de todos (incluídas as literaturas periféricas)? Mire, sr. Ferreiro, poden esnaquizar a miña obra, dicir que a repudian, que non lles agrada… pero non me parece digno que persoas ás que lles supoño certa altura intelectual a laceren dun modo tan indigno: delirio romanticón. Repito, non o merece.
Polo demais non saque de contexto as afirmacións de Os dominios de Caín. Eu non menosprezo aos autores galegos, ben ao contrario. Le vostede a miña columna Club Dandi en La Voz? Escóitame cada mércores no Diario Cultural da Radio Galega? Como alguén, vostede, pode afirmar tal calumnia? Presumo do meu país, da literatura do meu país e dos intelectuais do meu país. Aquí e fóra. Sempre. Polo tanto tampouco lle consinto ese “poñer na picota a todos os escritores galegos”. Interpretar o meu ensaio dende esa óptica non aporta nada ao debate que vostede cre defender. O que eu penso está nas miñas obras, nas columnas que asino co meu nome e apelido, en cada recuncho do país onde teño falado dende o “EU”, que non está adscrito a ningún conciliábulo ou literario grupúsculo.
Agradezo o seu interese pola discusión, é unha actitude digna de eloxio. Agradezo tamén que teña perdido o seu tempo escribíndome con educación e bos modos. Dende eses bos modos eu tamén quero respostarlle. Preséntolle as miñas desculpas se pensa que o teño ofendido. Saiba que non foi esa a miña intención. Cordialmente.
Proxecto Q, grazas polo seu interese e corrección, por intentar quitar ferro ao asunto. Reciba unha apreta e o meu recoñecemento.
Agradezo as palabras cordiais que me dedica e reitero o meu respecto polo esforzo que supón tentar escribir unha novela mediocre. Unha novela de calquera, non unha en particular, non me interprete mal ninguén, unha novela mediocre como a que eu mesmo aínda non logrei escribir. A miña experiencia limítase por agora a loitar contra a mediocridade nos meus poemarios. Doulle, por tanto, toda a razón sobre o que custa escribir, sobre o esforzo que supón e as horas que leva, mais iso terá que admitir non supón ningún mérito literario.
Canto á obra de Reverte vostede foi corrosivo e destrutor, e agora quere xustificalo en que o home funciona como chulo oficial do Reino. Desde logo que o é, mais, como xa lle teñen indicado noutras ocasións, debe distinguir entre a obra e a persoa. Os amigos non son bos escritores por seren amigos e os inimigos non son maus por seren inimigos. Hai que dar argumentos literarios, como vostede profesa e parece esquecer.
Eu xa lle dixen que non valorei a súa obra integralmente senón que falei só do que lin. E se me atrevín a dicir que me desagradou o excesivo personalismo d’”Os dominios de Caín” é porque lin o libro, porque o merquei e non gustei. Paréceme que nesta obra máis que partir do EU, como vostede di, parte e non sae del opoñendo os males da literatura ao atinximento pola súa parte da iluminación creativa. Un exceso que me parece un erro e que expreso libremente sobre unha obra publicada para que se lea e se fale dela. Nada máis lícito do que isto, unha vez que a vostede non lle faltei ao respecto. Os que publicamos arriscámonos a tanto, e mellor ca min saberá que non lle gustamos a todos por moitas chagas que nos teña producido a escritura.
Leo en moitas ocasións a súa coluna en La Voz do mesmo modo que o escoito no Diario Cultural, tempo que dedico a tentar coñecer a actualidade cultural. Moitas veces o escoitei defendendo a literatura galega no DC, así como lle teño lido (e por iso o comentei no meu blogue “O levantador de minas”) algunha opinión escrita sobre literatura que me sorprendeu polo ton arrevesadamente negativo, por non dicir declaradmente destrutivo. Así as cousas, na miña opinión non se mostra moi coherente, señor Caneiro, e sobre as opinións alleas vostede debe cuestionarse que actitude tomar, até porque vostede non se priva de opinar sen cancelas de todo e a todas horas.
Con isto e o anterior eu tampouco pretendo ofendelo, pode acreditar, mais si tentar demostrarlle que moitas veces é mellor contar até dez antes de responder un ataque, porque ás veces a importancia do ataque depende máis do noso estado interior do que de motivacións obxectivas.
Reciba un saúdo de quen sempre estará disposto ao debate se as actitudes exacerbadas non impiden que as ideas férteis podan desenvolverse nun ambiente de verdadeiro interese intelectual.
Sobre os motivos literarios que me empuxan a deostar a obra de Pérez Reverte, á que non acudo dende hai anos, encóntranse o exceso de linguaxe denotativa, a ausencia de linguaxe metafórica, a construcción arquetípica da estrutura diexética, a carencia de elementos definidores (no sistema fónico) da súa prosa… hai máis, evidentemente, e debo telos escritos nalgún tempo e lugar. Polo demais, agradezo os seus comentarios e procurarei aprender deles. Pero entenda vostede tamén que eu defenda a miña novela e que me sinta moi ofendido cando alguén a increpa (delirio romanticón) dun modo tan abstruso, quero dicir incomprensible dende o meu punto de vista, e inxustificado. Un saúdo.
Deixei de ler a novela de Caneiro cando me caiu das mans, moi pronto por certo.
Observo certo empecinamento con este autor, como se fose a víctima propiciatoria para certos críticos, creo que é porque se presta, lucindo esa combinación de autismo e soberbia. Digo empecinamenteo porque contrasta coa excesiva valoración de outros, como Rivas ou mais actualmente Marcos calveiro. Non é xusto invalidar a obra de ningún autor con catro trazos, sen argumentar cun mínimo xuizo literario, tampouco é xusto inflacionar as opinións, sen rigor ningún e louvar o que ven reseñado para louvar, a quen é correctamente louvabel. Sabemos que todo remata en facer leña da árbore caida, e en pelotear cas firmas de “prestixio”. Quen pode, cunha formación literaria defender a estructura de “os libros arden mal”?, por moito que a edulcore, previsibelmente o autor?. Que é unha novela cunha mala estructura?.
Caneiro non é un grande escritor, ten un limitado talento, apreciable na súa obra, pero non por esto Rivas é un xenio, RIvas é un escritor mediocre cun respetabel grao de acabado. Jaureguizar é capaz as veces nalgúnhas páxinas de crear clima, que non mantén, non sei se porque non é capaz ou por preguiza, pero non adocece completamente de talento. En fin amigos, creo que estamos entre intelixencias bastante normais, cuns talentos que non exceden a riqueza do común, pero respetabeis, como respetabel é adicarse a escrita.
Eu pido mesura, o que non quita mostrar as valoracións directamente, pero sen esquecer o contexto, os límites da nosa análise, e sen deixarnos arrastrar pola primeiras inclinacións, que curiosamente tenden a cegarnos e por tanto a repetir, a regodearnos coa caida da victima e a alimentar a vaidade do triunfador.
Todos teníamos la esperanza de que con Harry Potter se iba a volver a los clásicos con los que se empezaba a leer. Pero no lo creo. ¿Sabe que la Unesco tiene una lista de libros más leídos del mundo? Y sólo hay un título francés.
Déjeme adivinar: ‘Madame Bovary’. Oh, no, qué dice usted. El principito. Y eso es alarmante. Se venden millones de ejemplares todos los años. Pero la gente no lee Madame Bovary.
Extraído de http://www.elpais.com/articulo/portada/intento/fracasar/mejor/elpepusoceps/20080824elpepspor_5/Tes/
Aínda que a vostede pode que lle gustara máis isto:
2Estoy a punto de cumplir los ochenta años, y como no estoy para escribir siete libros, escribí ensayos sobre lo que me hubiera gustado escribir y por qué no lo hice. La mejor definición de la vida la hizo Samuel Beckett: “Da igual. Prueba otra vez. Fracasa otra vez. Fracasa mejor”. Yo quise fracasar mejor, y es lo que intento decir con este libro”.
En setembro conto con rematar a súa nova Bovary, este “feixe de fracasos e literatura” como vostede mesmo escribiu. Polo de agora atopo demasiadas repeticións, moita insistencia en determinadas posturas dos personaxes, quizais un chisco de máis de graxa narrativa, incluso de febra poética que preferiría noutro lugar.
Intentarei fuxir desta cerimonia que foi quen de convocar no seu blog con tanta réplica e retruque: non axuda a ler a novela, só a crear prexuízos. Polo menos en min.
Grazas, Calidonia. É preciso estar informado para facerse unha idea das cousas.
Señor Caneiro: o comentario precedente é un erro. Por favor, elimíneo e despois este. Grazas.
Pablo, é probable que vostede teña razón en canto ás repeticións, pero é marca da casa. Máis cuestión fónica que semántica. Talvez para algún lector pese este condicionante. Espero que en setembro, cando remate Boavary, esta diga algo positivo no seu adentro. É ben certo que estas cousas do blog nin quitan nin poñen, só perturban. Cecais cumpra ir pensando en retirar a páxina. O silencio. Outra vez o silencio. Hai tantos libros por ler… e custa tanto dedicar tempo a esta global e insistente internet. Grazas polo seu comentario e por ler a miña Bovary.
33, adolfo macías chámase o autor do comentario. A miña novela caeulle das mans (cecais polo peso das 700 páxinas, cecais pola súa pretensiosidade, cecais por ser antigalega, cecais por ser coñazo, cecais porque eu escribo en La Voz, cecais porque tivo unha noiva que se chamaba Hermelinda e acabou mal a cousa, cecais…) pero é quen de xulgar no mesmo paquete a Rivas, Jaureguízar, Calveiro e Caneiro. Macías talvez podería dicirnos a Rivas, Jaureguízar, Calveiro e Caneiro cales son as súas obras para que poidamos aprender da súa fondura literaria. O resto somos “intelixencias bastante normais”. Por que será que durante toda a miña vida sufro o mesmo ataque de cólera cando alguén dita leccións dende as alturas para “reeducar” as “intelixencias bastante normais”. Ai !!!
Seño Caneiro, non me caeu vostede das mans, senón a súa novela, e non por nada especial, a simples lectura. E non escribo novelas, nin teatro, nin poesía, estudo a literatura. Non tiña encomendado ningún traballo sobre a súa novela, así que a deixei cando me cansou, non foi así coa de Rivas, que tiven que lela cando xa me cansara. E non miro dende as alturas, nin o pretendo, son unha intelixencia normal no meu contexto, e dende esta normalidade advirto como vostede “se lo monta”, con fortes doses de ridículo no cutre panorama da literaria galega.
Dígollo porque vexoo moi sensibel, que non teño nada contra vostede, non o trato, non o coñezo. Pero recoñecera que coas súas actuacións estase a contruir un imaxinario público, e de verdade llo digo, non lle convén. Foi vostede elevado demasiado pronto e demasiado aprisa a un olimpo actual da literatura galega que non existe. Houbo quen creeu que era o momento de que emerxera un escritor dende o seo do BNG, recoñecido non BNG, e expandido a toda a sociedade galega e ao universo, e alí estaba vostede, co seu infortunio. Responsabilidade ten tamén algún crítico que aplicou o seu non saber como se saoubese a súa obra e a sua figura e aparte de elevalo tan rápido, hinchouno. Pero a realidade ía por outra parte e foi vostede sendo situado a marxe na critica e na recepción. A imaxe que ten vostede hoxe, creame, non lle convén a ningún escritor. EU permítame o atrevimento, retiraríame a escribir, a nada mais que a escribir literatura, poríame a díeta de adelgazamento, eliminaría a megalomanía e aparecería para darnos a todos de verdade nos morros.
O pais e o mundo precisan de boa literatura, claro que si, non nos venda pois esa exacración de si mesmo, non queira convertirnos en idólatras, non é vostede nin tan guapo, nin tan intelixente, nin tan culto, no noso contexto, como para extasiarnos cun xogo de palabras por moi apócrifas que sexan.
Advertín sempre en vostede unha estupenda impronta literararia, sobre todo na súa primeira obra, por favor non a estrage para sempre.aDOL
Efectivamente, señor Caneiro, o caso deste tal Adolfo Macías é un caso típico da Rede: xente que ceiba a lingua sen ter en conta que está realmente a conversar con persoas, xente que pensa que como non lle vemos a face pode representar calquera personaxe ante os que non levamos máscara, xente agachada que só lanza pedras cando ninguén repara neles. Xente que se fai todo iso na vida real evidentemente non terá amigos. Estes casos, señor Caneiro, son moi habituais neste ámbito, e por veces no meu blogue considéroos peores que os casos en que alguén entra a rachar, insultando. Porque neses casos corto polo sao sen dubidar: primeiro aviso e logo directamente elimino o comentario.
Mais este A. Macías con lúbrico ton de cordial conversa reflexiona sobre o esforzo de autores e críticos mentres lle vai abrindo o gas á cámara do seu discurso. Ao final para el nada vale: os autores todos teñen mentes vulgares e os críticos son todos caprichosos e intereseiros.
Téñenme acusado no meu blogue de falar excátedra, por moito que me esforce en fundamentar as miñas afirmacións. Mais para esta xente a liberdade de entrar e saír nos espazos virtuais é unha tentación irrenunciábel en que o seu ego manda. Aínda non se deron conta de que a Rede é un espazo de infinitas potencialidades comunicativas se non o enchemos de ruído ou de lixo.
“Eu pido mesura, o que non quita mostrar as valoracións directamente, pero sen esquecer o contexto, os límites da nosa análise, e sen deixarnos arrastrar pola primeiras inclinacións, que curiosamente tenden a cegarnos e por tanto a repetir, a regodearnos coa caida da victima e a alimentar a vaidade do triunfador.”
Señor Ferreiro, non se irá agora a amigar con Caneiro, unindo esforzos contra min?
Por favor, non me demonicen, comproben o que digo, e observarán que son opinións, ben mesuradas, libres, e pode que equivocadas, por tanto susceptibeis de ser contrastadas. Que non guste do facer literario de Caneiro e Rivas, non quere dicir que no goste de ninguén, que arremeta contra todos, como se dende un omnipotente ollo de cíclope mirase a panorámica que vostedes cultivan. A
miña visión, é estereoscópica, normal.
Non sei se encho este espazo de lixo, non sei cales serán as prezadas mercadorias que devería deitar aquí. Son da opinión de que o peor lixo e tentar colar mala literatura por boa, falsa crítica por exercicio libre do xuizo literario, interés por liberdade, francas intencións por conspiracións espúreas
Señor Ferreiro, ao único gas que eu lle abro a espita, é ao gas de risa, creame, de verdade.
E digoo clara e consciente, e non meu entender fundamentadamente:
O señor Caneiro montao dun xeito que da a risa, semella unha personaxe de guiñol.
Do señor Rivas, o que da a risa, non é el, senón as reseñas e criticas que lle fan os castrati.
En vez de:
Do señor Rivas, o que da a risa, non é el, senón as reseñas e criticas que lle fan os castrati.
Léase
Do señor Rivas, o que da a risa, non é el, senón as reseñas e criticas que lle cantan os castrati.
Señor Macías, por máis que leo os seus comentarios non chego a conclusión ningunha. Sobre a miña imaxe pública, non se preocupe. Como escritor só me interesa o que vou escribindo. ¿Podería vostede dicirme que é o que ten escrito vostede? ¿Cal é o seu caderno de crítica? Eu non proxecto personaxes, eu son quen son (isto tamén o dicía Quijano, que era un personaxe), para gusto ou disgusto de moitos. Interesanta a súa reflexión sobre “o escritor do BNG”, claro que de tan ridículo non precisa comentario pola miña parte (lémbrolle, só, que no xurado daquel premio estaban Chus Pato, Ferrín, Mourullo… todos próximos ao BNG). Vostede semella estar nun púlpito, discurseando entre filípicas. Dispara aquí e alá. A min aconséllame que me “retire” un tempo. Do crítico (imaxino que Eyré) di que “aplicou o seu non saber como se soubese”. E despois fala de ton cordial. Qué hipócrita, qué falso. Polo demais, ¿non ve que eu xa vivo retirado en Verín e nos meus libros? Recibo os seus consellos e agradezo o tempo que perdeu en outorgarmos, pero pediría que a próxima vez sinalase os motivos “literarios” polos que caeu a miña novela das súas man. En tanto, sometereime a esa dieta de adelgazamento que vostede tamén me recomenda e obviarei, para non engordar, o repaso da súa opinión ineficaz… e tan “cordial”.
Sr. Ferreiro, aínda que levo pouco tempo neste asunto internético xa me vou decatando do que hai. E hai de todo. De todos modos non creo que prolongue moito a vida deste blog que naceu só para unha novela concreta e que, por desgraza, deriva en opinións que en ocasións nada teñen que ver coa mesma. De todas formas, benvidas sexan todas as opinións sobre literatura. É ela, finalmente, quen move os impulsos dos nosos respectivos blogs. Un saúdo.
A imposibilidade de manter unha tensión porque antes nunca se acadou, a inexistencia de apuntes cara unha posibel estructura que opere no transfondo da lectura. A pobreza argumental, o estilo cursi, romantícon, sentimentalismo espasmódico, a previsivilidade estilística, o pasar páxinas para non dicir nin suxerir nada excitante para a imaxinación, o non porse a andar, o non encabalgar, a mortaldade das frases…a chúmbea repetición…
E señor Caneiro, non dispare tanto, que xa non ten balas!
Señor Macías, vexo que vostede ve literatura nas tramas expositivas de usar e relegar ao esquecemento; nos libros de acción. Que tensión hai nas obras de Goytisolo? Que estrutura teñen as mellores obras de Cortázar? Que argumento hai nas obras de Joyce? En que se basea vostede para tildar un estilo de “cursi”? Qué tería de malo un posible “sentimentalismo espasmódico”? Deixamos de ler a Proust porque o seu estilo nas últimas obras é previsible?
Véselle vir, maese Macías, non estará vostede incomodado por algo??.
O importante non é a history, por suposto, pero sí a estructura que pode ser inmanente, e descoñecida até que se logra comprender. Sen estructura non hai novela, outra cousa é querer casar a novela cun modelo estructural.
Sen tensión tampouco hai novela, e a verdade nin lectura con pracer. A tensión hai tantos modos de conseguila que depende das artes concretas do autor, da súa capacidade para sorprendernos, co estilo, coa estructura, en fin coa súa aportación, coa súa novidade.
Unha deficiencia argumental pode compensarse, complementarse, ou implementarse cunha intensidade estilísica, e así sucesivamente, pero os puntos críticos son a estructura e a tensión, sen isto, a caliade literaria devece.
O de tildar o estilo de cursi, non só é cousa miña, lin no xornal a nova sobre unha tese doctoral que se está a facer sobre Caneiro, a autora mesma calificaba a súa obra como:
Literatura linda. Amigos meus, do Lindo ao cursi non hai apenas distancia.
Que ten de malo o “sentimentalismo espasmodico”. Pois señor, eu non llo vou explicar, documentese vostede un pouco, abra un pouco os ollos, reflexione un pouco sobre a arte, e vostede mesmo se responderá señor Bóveda.
E si, por suposto que estou incomodado por algo. Caneiro tenme insinuado nas súas declaracións como parte dunha conxura contra el ,sen eu comelo nin bebelo, descalificando o meu trabalo.
Onde as dan, sempre e toman.
Só dous apuntamentos, Macías, se algo preocupa a este autor é a cuestión estrutural. Remitireino a Un xogo de apócrifos, como novela, ou aos meus criterios ao respecto en Os dominios de Caín. Evidentemente, si creo que Bovary ten unha estrutura inmanente e patente, clara e sólida. Non vela só presupón a súa presbicia. Dous, a tese non se está a facer. Xa se leu despois de dez anos de investigación. Titúlase Aproximación á estilística a través da obra narrativa de Xosé Carlos Caneiro, reibiu a calificación de sobresaliente cum laude. A súa autora é Olivia Pena e non lle consinto que infira vostede “cursilerías” con respecto a ela. Polo demais teño máis que facer, ler, estudar, e xa empezo a estar canso do seu baleiro intelectual e da súa vacua argumentación. Teña vostede boas tardes. Eu vou ler un libro de Blaise Cendrars que me regalou un bo amigo, e bo lector, onte á tarde. Quede co seu onanismo. E que lle aproveite, Macías.
Consultarei logo os famosos ensaios sobre o “Sentimentalismo Espasmódico” para documentarme como vostede me pide, mentres trato de gramar as tres seguintes oracións súas, señor Macías:
“Sen estructura non hai novela”
“Sen tensión tampouco hai novela”
“reflexione un pouco sobre a arte”
Non sei que me ocorre, señor Macías, que non podo deixar de ver a arte como creación mediante a cal o ser humano expresa unha visión sensible en torno ao mundo que o rodea. Unha visión allea a corsés, dogmas e axiomas.
Bóveda, como ve, as súas preguntas non teñen resposta. Macías cala. Macías resposta o que lle interesa respostar. El crea as súas propias aporías (contradí a súa feble argumentación). Macías outorga. ¿Que libros escribiu Macías? Ai !!!
Tras ler o seguinte mensaxe:
48 Adolfo Macías
E si, por suposto que estou incomodado por algo. Caneiro tenme insinuado nas súas declaracións como parte dunha conxura contra el ,sen eu comelo nin bebelo, descalificando o meu trabalo.
Onde as dan, sempre e toman.
Non teño máis que escribir ao ronsel das mensaxes deste señor.
Boas Tardes
Este, de nome Ambrosiano, colgou o seu lúcido ocmentario noutro post. Cranio privilexiado tamén. Saludos, muchacho.
<Pois eu, ¿que queren que lles diga? Vexo que o meu nick e o meu correo aparecen aí, nos espazos previstos para eles sen que eu fixese nada, e déixome levar. ¡Malditas as ganas que teño de participar nesta polémica!
Lin con atención as argumentacións de Caneiro, de M.Pawley, de Jaureguizar e todos os comentarios que as acompañan. Estaba intrigado con este Caneiro do que tanto escoito falar e do que nada sei. (Delirio ou non delirio, romanticón ou non, non penso ler a súa novela e tampouco non lin ningunha outra súa, nin columnas da Voz)
Referíndome só a el (Caneiro) e as súas argumentacións neste espazo no que me meto sen que ninguén me chame, o que aprecio é unha polémica ben cativa, ben pobre, de pouco calado e de ningunha altura. (¡Toma contradicción!). O que aprecio é unha falta de madurez, un infantilismo bastante notable -e agudo- no tal Caneiro.
Se este é o grande gurú das nosas letras, ¡que o demo me leve!
E disimulen se se me toman como insultos o que só pretende ser unha constatación.
A estocada profunda dun polemista ó dereito non pode ser un choromiqueo pueril e inorde. (Non vai cara a ningures)
Saúdos.
From Polémicas, 2008/08/26 at 2:26 PM
Comento o comentario48.
¿Pero quen é vostede, Adolfo Macías? Caneiro tenme insinuado nas súas declaracións, afirma. Onde as dan as toman, argúe. Qué nivelazo, muchachote. Iso da estrutura inmanente, por certo, sóame moito. E, como un cachón, vén a risa ao meu rostro. Saúde, corazón.
O de saúde, corazón, debía aparecer en Ámote. Desa novela houbo un individuo que perpetrou unha crítica terrible, tan terrible que non a puideron nin editar nunha publicación seria e tivo que publicarse na internet. Macías afirma que non escribe novelas, nin teatro. Pero non di que non escribe contos. Di que é un estudoso da literatura. Pobre Macías. Macías non se chama Macías. Pero quere chamarse Macías porque así é máis fácil dilapidar aos escritores que si asinan co seu nome e apelidos. Vamos, Macías, descobre por fin a túa identidade. Con valentía. Vamos, Macías, vamos !!!
Saiba vostede señor de Ébora que os que estamos deste lado da polémica estamos devecendo por saber se o tal Macías existe como tal ou é o propio Deus reencarnado nun escritor galego. Podía dicirnos onde está esa crítica de Ámote que cita?
Deixemos morrer o conto, Mateo. Grazas por estar aí.
A mentada crítica saiu en Vieros, a propósito desa pseudonovela bobalicona, Ámote , supoño que aínda estará, , dispoñibel.
Señor Caneiro, é vostede un enfermo.
Coidese e deixe de escribir.
Adolfo Macías, deixou vostede debuxado perfectamente o seu perfil neste foro. Non se preocupe pola miña saúde e atenda máis á súa. Cando un vai criando sapos no seu interior acaba por parecerse a eles. Un saúdo.
Quen é adolfomacías? Propoño unha investigación exhaustiva para descubrilo. Caneiro, moi boa a frase esa dos sapos no interior. Calquera día farase realidade a novela de Kafka.
Retírese da escrita, e pare de facer o ridículo, é vostede unha vergoña para o pais e sobre todo para todos aqueles que dixeron algún día algo bo de vostede, pero quen ía saber que a pesar de tanto beixo de princesas é vostede incapaz de ser outra cousa que un repulsivo sapo!
De momento o único escritor galego con forma de sapo é vostede. Hai que recoñecerlle algo, como non!.
Un sapo cursi.
entón como é, que o tal adolfomacías é o xosé manuel g. trigo que asinou esta reseña en vieiros?
http://vello.vieiros.com/nova.php?Ed=38&id=40732
unha reseña a mala hostia dun libro malo. tamén son entrañables -doutra época- algunhas afirmacións do tal trigo: “os inventores do amor e a muller, balzac e stendhal nomeadamente, non asisten á convocatoria intertextual dun libro de amor que paradoxalmente nunca consegue ser erótico”.
si, entre vostedes hai algo persoal…
En nome doutras persoas que andamos por este foro e que gustamos da obra Caneiro pediríalle ao señor Macías que se ausentase del. A súa falta de educación parécenos ferinte e repulsiva.
Sr. Macías eu non podo caer á súa altura. Prégolle que se distancie deste blog que ten como único motivo a miña última novela e no que participan xentes que merecen todo o meu respecto e consideración, incluso aqueles que desaman a miña literatura. E, esta será a última vez que o solicite, pídolle que non persevere no insulto ou na calumnia. Admito que a miña obra non sexa do seu agrado e todas as críticas que poida verter sobre ela, pero non vou consentirlle nin unha nova aldraxe persoal. Punto… e FINAL.
Incríbel isto: agora a cuestión é descubrir quen é o impostor. Por un lado moi emocionante, por outro pouco literario. Será que A. M. é ese tal crítico? Se non o é, o asinalado fica comprometido. Se o é fica descoberto, e del cabe preguntarse se se sentirá orgulloso da súa intervención como dinamizador literario comportándose como un rapaciño coa gameboy.
Realmente este mundiño dos verdadeiros e os falsos méritos e das incongruencias do sistema literario galego foi moi ben retratado por Xavier Alcalá en Tertúlia, novela que estou a reler estes días.
Ben, señor Caneiro, logrou máis de 60 comentarios neste post. Obtivo un tirón mediático cuantitativamente alto. Cando peche o chiringuito poderá dicir que probou con éxito no mundo dos blogues mais que non lle interesa porque hai moita morralla (e leva moito tempo). Un saúdo de quen, na medida das súas posibilidades, sempre permanecerá atento.
Qué mundo tan terrible, señor Ferreiro. Imaxínese vostede o outro lado da rede. Xente fronte ao seu ordenador, solitarios, pensando que as palabras nunca poden ferir. Non é así. Hai palabras que mancan moito. Talvez sexa mellor vivir alleo a este mundo virtual. Ler e escribir sen sufrir o que ás veces sufrimos contemplando determinadas actitudes. Vivir na internet. Como se a vida real fose esta vida non vivida. O que me doe é que da experiencia “blog” con Bovary alguén poida resumila amargamente. Non é así, en verdade. Grazas a este blog tamén coñecín opinións interesantes, unhas boas e outras malas. E souben que a literatura galega interesa, ou non interesa. Houbo moitos días de 400 visitas, curiosamente coincidentes con polémicas. Unha media de trescentas visitas diarias (ignoraba se isto era moito ou pouco, pero os que entenden disto afirman que é demasiado para un blog galego, de literatura galega, e sobre unha novela en concreto). Cecais sexa o momento de ir pensando en pechar. Esperaremos polo outono, que é cando todo se pon marrón e triste. Ademais na editorial aseguran que o libro vai moi ben e que son moitas as persoas que o leron este verán. A ver se Bovary puido enganchar, ou non. Un saúdo e, sinceramente, grazas pola atención que prestou á miña obra. Claro que non coincidimos nos criterios, pero da non coincidencia un aprende máis que da similitude. Reitero o meu agradecemento pola súa atención e, por favor, desculpe se a miña vehemencia puido incomodalo nalgunha ocasión. Reciba unha apreta.
Final, señor Caneiro.
Pero recapacite, canto tempo leva sen ler unha crítica favorabel.
Está vostede de faimerrir oficial
e a verdade é que o ten gañado.
Quede coa súa tontería, e nada mais.
FIN.
Olá!
Pois si que da xogo isto da polémica…
Aínda estando de acordo nun principio co tal Macias, a estas alturas ambolosdous perderon todo creto (isto sempre na miña opinión, claro), con tanta faltada. Así de sinxelo.
A ver se poñemos de certo punto final e pasamos a outra cousa. Os dous, si, os dous.
Apertas!
Non hai nada que desculpar. Pola miña parte espero non ter incomodado a ninguén, pois sempre tentei argumentar as miñas afirmacións, como levo tentando desde hai anos tanto en papel canto na web. Aínda que a fortuna non sempre acompañe as boas intencións.
Un saúdo para vostede e para o resto dos comentaristas.
Por ode de aparición
O muchacho grispálido
Caneiro
Madame
Mateo
Alfredo Ferreiro
Bóveda
Ántón
Amarante
Proxecto Q
Itaca
I
Pablo
Adolfo Macías
Kafka
Fátima Outeiro
Abraiado.
Bravo!, Bravo!, Bravo!
Un paso adiante
Bravo! Bravo, Bravo.
Adiántense Caneiro e Adolfo Macias
Bravo!, Bravo!, Bravo!
Adiantese o artista invitado: Adolfo Macias
Ovación!
E córrese o derradeiro telón.
Entre bambalinas: Adolfo Macías, un artista por autodenominación. Se non nos mostra outros méritos non pasará nunca de ser un “Juan Palomo”. Despois xa veremos, que iso de aplaudirse un mesmo máis do que un éxito é unha patoloxía.
Por ruelas, lonxe xa do teatro:
Alfredo, se frias como as tuas poesías
fosen as túas censuras,
ou cálidas como as tuas censuras
fosen as tuas poesias,
serías bo crítico
e quizais mellor poeta.
Un artista por autodenominación, con quen non cruzarei unha frase ren, pero a quen dedico o seguinte texto, que pode ser para quen goste de facelo seu:
DERROCANDO AO TALIÓN
A convivencia social, este incesante movemento entre a casualidade e as consecuencias lóxicas, fainos actuar de acordo cunha lei moral mellor ou peor elaborada dependendo da disposición dos mobles das nosas cabezas; foros interiores refrescados polo cristalino pantano da razón. A razón. Cantas veces, cando escoitamos Teño razón! dubidamos mentalmente sen dicir ren, ou cando escoitamos: só quero que me dea a razón! pensamos: que máis quixera eu, meu meniño, co que che compre…
A escaseza de razón quizais converta unha lei moral, desexablemente elaborada e digna dunha esencia humana, nunha binaria e pedestre Lei do Talión (xa saben, a do ollo por ollo, a onde as dan as toman…) non só atribuíble ao pagamento polas malas accións senón polas rutinas máis costumistas do engrenaxe social, sen máis. A saber: critiquen o libro de A que verán o que dirá A do seu libro, non saúden ao veciño que verán o que terán, inviten unha vez a café e verán como lles será devolto o convite, ben, neste último exemplo non me quixera comprometer, vouno redactar doutro xeito: Deixen de invitar a café cando lles toque, dentro dunha dinámica de cafés nun grupo de persoas, e verán o que terán.
En realidade non é tan sorprendente nin denunciable este actuar, e entendo que moitos o defendan, pero este humilde “engrenador” mental pensa que deberiamos elaborar máis as nosas leis morais, cadrándoas do mellor xeito coas leis universais (as da xustiza mellor non mencionalas), pero nunca “devolvendo” automaticamente tras medir o que se nos tivo feito, xa sexa positivo ou negativo para nós. Pois todo ten centos de lecturas que subxacen: Que non nos saudaron porque quizabes temían unha conversa na que non sabían que dicir, que non nos convidaron a unha cervexa porque non cadrou, que se ese primo Ataúlfo de Argamasilla, co que nos levamos tan mal, non nos convidou á comuñón do seu fillo Paquito deberíamos sentirnos contentos porque, en realidade, non queríamos ir, e non optar por alimentar o rancor xa existente conxurando demos porque non fomos convidados.
Elaboración. Require dunha elaboración. Agora, como se elabora nosa lei moral? supoño que ten unha parte innata que ven posta en nós e unha parte adquirida con educación e lecturas. O método de proceder déixoo no aire pois, como escribín hai unhas liñas, non son máis ca un humilde “engrenador” mental.
Gracias pola adicatoria señor/a Bóveda
Eu non me nego a cruzar frases con ninguén, tampouco con vostede. Pero para min tería eu que darlle primeiro unhas mínimas nocións de ética , para orientalo.
Ex:
-A convivencia nunca nos fai actuar de acordo cunha lei moral. A lei moral non é heterónoma, senón autónoma, un deber asumido libremente na que non debe influir a necesidade, a inclinacion nin o costume.
-A lei moral, é moral, porque é universal. Non hai pois que
“… elaborar máis as nosas leis morais, cadrándoas do mellor xeito coas leis universais”
-…
Amigos, téñome que ausentar, unha viaxe tira da min e xa non podo agardar mais comentarios.
Pido perdón no que puidese ofender, comezando polo señor Caneiro e os demais contertulios.
Aclaro que non son escritor nin crítico, son un simples actor, por ociosidade metido nestes tedios e que tende a deixarse levar polo xesto.
Que rematen felices o verán e disfruten lendo “A outra vida de Madame Bobary”.
Dei miña palabra que non cruzaría unha idem co señor anoxado. “Fala” ben o señor, pero convirán comigo en que non leu moito a Kant. Non máis disquisición. Chámeselle como se lle chame ao que fixo neste foro o seu proceder foi a LEI DO TALIÓN. Cousa que non casa cun “habitante” dun ámbito intelectual.
Eu tamén marcho, pero a gardarme unhas horas comigo mesmo.
Señor Macías: que non é crítico nin escritor non ten que confesalo; xa todos o sabiamos, polo pouco que valora o esforzo duns e outros.
Eu non lle perdoo os desatinos, pois me resulta tan fácil facelo como a vostede agora pedir perdón. Hala, marche, e procure non bater na súa profesión con xente tan ousada como vostede.
Respóndolle no aeroporto, señor Ferreiro, dixen que non son nin escritor nin crítico, porque algúen me tomou por un crítico, non por outra cousa. Son un ignorante, non o nego, nin vou de outra cousa, pero as veces caigo en vicios de profesión e me deixo levar, polo que xa pedín disculpas. Vostede é moi libre de non perdoarme os excesos, e supoño que Caneiro tampouco(pero non todo foi exceso, e non só meu). Non sei que podería facer para reconciliarme con vostedes, non aparecer mais?, se con iso teñon bastante deno por feito. Pero Alfredo, mal que lle pese, o mundo é dos ousados.
Amais deberían estarme agradecidos, agora están vostede mais proximos, ao unirse contra min.
[...] pop da BD mais que pola alta literatura. Neste momento hai unha chea de comentarios no blogue de Caneiro e algúns menos en dias estranhos e moitos menos no levantador de [...]
Si, Apocalipse, e todo gracias a Adolfo Macias.
Señor de Ébora, qué foi de vostede? Leva días sen escribir nada no seu propio blog. Non me dirá que se sentiu afectado por todo este bulebule que andou por aquí estes días. Non se preocupe, a súa novela está por riba de todo este espectáculo “teatral”.
Sospeito que Adolfo Macias é o mesmo Caneiro.
Ten a mandíbula moi fráxil, amigo Caneiro. Polos seus comentarios, apréciase, desgrazadamente, que non atura nin a máis mínima crítica ou comentario.
Despois de ler os comentarios feitos quedame unha dubida . Canto hai neles de charlataneria de axitación?. Por outro lado condidero que Caneiro cumpre aquelo que exixia Alexandr Blok ” Todo artista é un desesperado enamorado”.
Despois de ler os comentarios feitos quedame unha dubida . Canto hai neles de charlataneria de axitación?. Por outro lado condidero que Caneiro cumpre aquelo que exixia Alexandr Blok ” Todo artista é un desesperado namorado”.
Señor de Ébora, botámolo de menos. Estou de acordo con Lucas, ten a mandíbula feble. Pero tamén é certo que entendo a súa postura e todo o que ten escrito neste post, non era para reaccionar doutro modo. E todo foi por unha soa frase, que realmente é sangrante para calificar a súa novela. A súa literatura está moi por riba de todo o que poidan dicir os macías que hai no mundo cultural galego. E son moitos. Esperamos telo pronto por aquí de novo. Un abrazo.
Pois non me parece baladí a opinións:
“A imposibilidade de manter unha tensión porque antes nunca se acadou, a inexistencia de apuntes cara unha posibel estructura que opere no transfondo da lectura. A pobreza argumental, o estilo cursi, romantícon, sentimentalismo espasmódico, a previsivilidade estilística, o pasar páxinas para non dicir nin suxerir nada excitante para a imaxinación, o non porse a andar, o non encabalgar, a mortaldade das frases…a chúmbea repetición…”
Poida que non sexa baladía a opinión, señor Raul, pero eu non estou de acordo en absoluto con ela. Sobre a estrutura dicirlle que me parece sólida, aínda que eu non son un experto en estruturas narrativas senón un simple profesor de literatura. Os capítulos están todos medidos. Entre a primeira parte e a segunda hai un salto temporal de un ano. O flashback realízase por parte do narrador de modo que non interrompe a secuencia da recepción. O tratamento do tempo, polo tanto, paréceme maxistral. O espazo, que é outro dos compoñentes básicos dun texto novelesco, está trazado en todos os ámbitos de modo claro, creando atmósferas diferenciadas. Despois todo o demais é subxectivo. Cursi, romanticón (perdón, señor de Ébora, pola palabra, sei que o alporiza), sentimentalismo? Por favor, qué novela leu o tal Macías. A estética do Caneiro, a súa ambición estilística, mantense ao longo de todas as súas novelas; alguén poderá gostar dela ou non, pero escribir “mortaldade de frase” e “chúmbea repetición” só pode sinalarse de modo despectivo por quen quere, precisamente, desprestixiar gratuitamente ao autor e á súa obra. Como galego síntome moi orgulloso de que esta novela fose escrita na miña lingua por un autor galego. Unha novela que amosa que a nosa literatura acadou a plena madurez.
O meu comentario non garda relación con este post mais xa que vostede ten blogue quería aproveitar para, en relación ao seu artigo de hoxe da Voz no que falaba de Cal, darlle a coñecer estoutra visión do que acontece no piraguismo galego e, en concreto, nas relacións entre a Consellaría e o padexeiro de Aldán:
http://www.vieiros.com/nova/61465/que-pasa-no-piraguismo-galego
Creo que os medios só beben interesadamente da versión de Suso Morlán e o Pp de Pontevedra sen achegra outro punto de vista. Por que perdeu a subvención Cal?
Paréceme que se os galegos nos gastamos os cartos nestes deportistas, deberían ir representando a Galiza dalgún xeito, e non só baixo a bandeira espalola. Porque si, moito apoio ao deporte galego, pero quen rendabiliza os éxitos, é exclusivamente España, e a Galiza segue sen existir. Se somos galegos e temos un poder politico, limitado, debemos xogar todas as bazas como poder, e non desaparecer internacionalmente.
Coincidirá o señor de Ébora co que apunta Pawley no seu blog sobre a película de Cuerda. Eu, persoalmente, estou plenamente de acordo.
O seño de Ébora ainda non se recuperou do Cao.
Di Amarante en frase gloriosa: “Como se vai abordar literariamente a súa obra, se non é literatura.”
Como se eu dixese, en frase non menos gloriosa: “Como me poña a facer limpeza dos libros que sobran nos meus múltiples estantes, os primeiros que van ir parar ao lixo son os de Jaureguizar, se é que conservo algún, que xa non o sei.”
Sen dúvida, duas frases carregadas de paixón pola literatura de verdade.
Que lle pasa a Caneiro?
Deprimiuse?
É moi forte eso de que un diga que a súa novela é a ostia, e que todas as críticas veñan ao envés, abre un blog e zaca!, sae o nome de Caneiro en calquera sitio e so se escoita desaprobación do autor, moitas veces sen telo lido. En sectores de xente nova nacionalista do bloque teñenno por traidor polo seu contrato na Voz de Galicia. Os mais adultos refirense a el como a un tipo algo venado que padece delirios de grandeza. As feministas caellle tamén mal. Os políticos rinse del porque lle fai a pelota dunha forma vergoñenta a conselleira de cultura.
Horas baixas para este autor!
A xente tende a ser moi cruel cos que caen.
Caneiro quedase só, coa Voz.
pode que teña bastante.
Con pardilliños como o J., que cren todo o que lle contan, escúsanse urnas electorais e calquera vale para mestre.
Que non, Xorobado, que o que fai J. é unha análise impresionante e pormenorizada da novela de Caneiro. Non ves que ben a explica e con que elocuencia asertiva esmiuza a sua trama?. Nótase que leu as mais de 700 páxinas de adiante para atrás e de atrás para adiante, ate empaparse do espírito dos seus personaxes e da estrutura narrativa que os sustenta. De momento, é a mellor crítica que levo lido sobre A VIDA NOVA DE MADAME BOVARY. Un fenómeno este J.
Comentario número 100: Viva a literatura !!!
Pois si, vou ter que darlle a razón a J.: Caneiro debe estar inmerso nunha “depresión” de cabalo. A verdade é que estou preocupado por el. Para min que se enredou no torveliño tolo da LITERATURA e acabou sucumbindo á “depresión”, quen sabe se á tolemia. Onte mesmo recibín unha carta sua, chea de frases como as que podedes ler a continuación e das que xa non sei que pensar. Que quebracabezas de frases, nen que foran escritas por un literato desquiciado e abocado ao abismo. Léndoas atentamente e dándolle voltas e mais voltas, suspeito que a “depresión” é mais que de cabalo, de dinosaurio polo menos ou de cabalo descomunal. Tremendo.
“A lucidez é o único vicio que fai ao home libre: libre nun deserto” (esta última palabra non se ve ben e non sei se pon “deserto” ou “desterro”, que para o caso é o mesmo).
“Cando se rexeita o lirismo, emborronar unha páxina convértese nun infortunio: que sentido ten escreber para dicer exactamente o que se tiña que dicer?” (o infortunio, sempre o infortunio, o infortunio da soidade).
“Houbo un tempo en que o tempo non existía… O rexeite do nacimento non é outra cousa que a nostalxia dese tempo anterior ao tempo” (sen comentarios).
“Que sorte a de Nietzsche, rematar como rematou: en plena euforia!.”
“Se o fastío do mundo conferira por si só a santidade, non vexo como podería eu evitar a canonización.”
“Sempre busquei paisaxes anteriores a Deus. Daí a miña debilidade polo Caos.”
“Só se deberían escreber libros para dicer cousas que un non se atrevería a confiar a ninguén.”
“Todo o que se esconde é profundo e é verdadeiro. Daí a forza dos sentimentos viles.”
“Ser obxectivo é tratar ao próximo como se trata un obxecto, un morto, é comportarse con el como un sepultureiro.”
…
E así todas as frases. Frases como saídas da “depresión”, “depresionadas”. A min sóanme de algo. Non sei, sóanme a Cioran ou a alguén próximo. Xa o comprobarei. E se o espírito de Cioran se meteu no Caneiro para confundido e abismalo xa de todo? Non sei, estou mui preocupado, este non é o Caneiro que eu coñecía. E mira que a crítica que fai J. no comentario 97 de A VIDA NOVA… é única, erxtraordinaria. Que análise mais completa e profunda. Xa non sei que pensar de todo isto. Recorrer á frase tópica e esperar tempos mellores, de menos “depresión”: Compañeiro, érguete e anda!
O comentario 101 é para recortar, enmarcar e ler a diario. Apretas.
Tostón Caneiro. Aburre as pedras, aburre os blogs.
O del non é a literatura, que non a fai senón o delirio autista.
Haber dinos dunha critica boa e vaite descansado.
Schutz, corazón. Escríbese “a ver” sen hache, separado e con v. Un abrazo, cariño.
Agora vai sairnos gay o canairo.
Schutz agora, antes J., non sei se mais arriba Amarante, só un leitor-pedra, un leitor-cadáver, un leitor podre de conformismo e historias enlatadas pode tomar a Caneiro por un tostón. Os libros de Caneiro precisan leitores vivos, inquietos, ávidos por coñecer as fonduras oceánicas de nós mesmos e todo pasado pola peneira de ouro da memoria ficcional. Leitores como espellos. Viciosos da letra impresa. Letraferidos.
( )
nada nada nada nada ( ) nada nada nada nada nada nada
“Leitores como espellos. Viciosos da letra impresa. Letraferidos.”
Pobres leitores de Caneiro!
relegados a espellos que refractan infinitamente as súas páxinas. “Viciosos da letra impresa”, non do que din as letras, un cachín Piraos!, non?
Que van doéndose da ferida que lles percuran os textos de Caneiro,
-Hai!, Hai, Hai, como doen as letras de Caneiro!, que dor, que pracer, que sadomasoquismo!, estou perdidamente letraferido.
Schutz, carallo para ti, que capacidade camaleónica a tua: pasaches da crítica sen contemplacións (103) ao “nadismo” ou nihilismo mais extremo (108). A ver con que nos surprendes mañá. Calquer día destes dache por ler a novela, papala inteiriña, cambiar de opinión e vir aquí a renegar do 103. Nese caso, Caneiro saberá darche a aperta que te mereces. Mal tipo non pareces; un pouco arroutado, pero iso tamén o son eu e non é falta grave.
…i eu que me chupo o dedo.
Chamábase Xosé Manuel, pero todos lle chamaban Lolito. Cando non os oía. Dicía o primo de Edelmiro Bonaparte que iso de Lolito non era nome para un tío cos seus cojones, que o chamasen Manuel, como corresponde a un tío elegante e con pasta. Porque el tiña pasta. Dábanlla as mulleres. E todo polos vinte e tres centímetros que a nai natureza depositara sobre o seu falo vistosísimo -iso dicía, alardeando, presuntuoso e falso-. Era cousa de familia.
-Isto, primo, isto é o que queren todas -dicía Lolito mentres botaba man á entreperna-, por iso me traen en palmitas, porque lles descubro que a existencia paga a pena… que un polvo con Manuel é o paraíso en vida. Algunha deixou de ir a misa dende que se deitou comigo, porque deixou de crer no Máis Alá para centrarse no Máis Aquí, nos meus testículos, primo, nos meus testículos, como os do león -baixaba os pantalóns para mostrar os seus testículos a Edelmiro-, ben redondos e pegadiños ao cu. Vinte e tres centímetros é a nosa medida, medida familiar, como se fósemos xemelgos. Que grandeza, primo, que grandeza.
(Anaco da novela do Caneiro)
P.D. Schutz, como sigas hostil e recalcitrante, no canto do teu dedo, o que vas “chupar” ben sabes o que é: o caramelo 23 do Lolito. Así que cuidadiño co que dis, que o Lolito non ten reparos.
Caneiro, el mejor escritor gallego vivo, no se merece tanto improperio como el que aquí se le dispensa. Es persona meritoria y aunque non le he leido en gallego, si conozco sus columnas en español y son, hay que decirlo con toda franqueza: admirables. Nunca un escritor que orbitaba en el nacionalismo ha sido capaz de asumir repentinamente una practica españolizante de forma tan eficiente y digna de encómio. Caneiro tiene talento, y quien lo dude, no es un buen español!
Querido Sr. Tornes (por cierto, ¿es usted familiar de la sabia Mari… Tornes?), permítame dirigirme a usted en el mismo idioma que usted utiliza y no para probar mi pericia sintáctica en estas lides sino para corresponder en justa medida a su atractivo comentario. Sólo me atrevería, y disculpe la intrepidez (ignoro si tal sutantivo existe), de corregir sus afirmaciones en cuanto a la expresión “Nunca un escritor que orbitaba en el nacionalismo…”, porque como usted bien sabe son muchos los escritores gallegos que a lo largo de la historia, y también en la actualidad, resultaron hábiles en tal práctica. Lo que sucede es que a mí, ignoro el motivo, se me critica mucho más. ¿Tal vez porque escribo en La Voz de Galicia? Cosa curiosa tal, porque abundan cabeceras de Madrid o con capital no gallego en las que redactan varios escritores nuestros y nunca los han tachado de españolizantes. Sin embargo usted bien conoce la realidad de nuestro pueblo, se ha pasado la vida tirándose piedras a si mismo (el autoodio del que tanto nos hablaron) y lanzando bulas y permisiones a los que vienen con milongas de fuera.
Por lo demás le agradezco su afirmación sobre mi talento. Y, evidentemente, no entro en valoraciones sobre tal suceso. Y sobre lo de buen español o buen gallego, sólo decirle que la experiencia me ha permitido ver gentes de toda ralea y condición, buenos y malos, entre los gallegos y los españoles. Pero tal tautología, por supuesto, es bien conocida por quien se vincula directamente con un personaje tan rico como ella, la Tornes, ¿la recuerda usted, don Manuel? Reciba mis saludos sinceros.
que aburrimento…adeus Caneiro.