Viveiro

Estivemos en Viveiro. O abrazo necesario dos amigos, que perduran, como todo o importante. Un dos personaxes de Bovary chámase Marquitos Acebedo Vivero. Con quien tanto quiero…

Fala Marquitos. Capítulo 8. Segunda parte.

 

<–Bebo para deixar de escribir.

Ao final todo na súa vida estaba resumido na escritura: os amores que tivera, a responsabilidade de pai, a ruptura matrimonial, a covardía de non se abrazar para sempre a Esther. Precisaba toda a súa vida para sentirse escritor: os amores, a responsabilidade, a ruptura, a covardía. O alcohol. E por fin descubrira tal certeza. Vivira en función da escritura. Ou da literatura. Porque el sabía o que era a literatura. Iso que facía dano, que o resgaba, que revelaba tantas e tantas verdades nun mundo onde as verdades son pisadas. Un mundo que vitorea a mentecatez, a banalidade, que aplaude aos mediocres. Un mundo que confunde arte e diversión. Literatura e diversión. Xenio e diversión. Talento e diversión. Escritores e diversión. Novelas e diversión e entretemento e a nai que pariu a todos os imbéciles que pensan que a literatura é iso e nada máis que iso, imbéciles –pensaba a berros… de silencio–, parvos, asasinos, no voso nome morreu ela. Por vós. As vosas metralletas de popularidade, de éxito, de mentecatería. Diversión e entretemento. ¿Que saberedes vós? Vós, asasinos. Canallas.

–Bebo para deixar de escribir.>

Pobre Marquitos. Chora…

Pobre…