Os anónimos féridos teño por costume non comentalos, nin publicalos… porque os anónimos, como este que aparece na páxina, non fundamentan ningunha das súas opinións. Pero este non me pareceu o suficientemente soez para que non o puideran contemplar as persoas que a diario contemplan este blog.
Ridículo, por que? Peco de inmodestia, por que? Está supoñendo o torpe correspondente que eu estou afirmando algo que non afirmo. Acostuma suceder neste país. Repítese unha mentira varias veces e acaba por ser verdade. É unha historia vella que bebe nos totalitarismos máis abxectos. O torpe anónimo é similar aos demais torpes, por non dicir mentecatos, que levan anos repetindo o mesmo cantar: Caneiro inmodesto, Caneiro soberbio, Caneiro presuntuoso. É un problema non entender o que se le: iso resulta propio do analfabetismo funcional.
Caneiro afirma que a el fáltalle distancia nesta novela. Despois Caneiro pregúntase se a Lezama, e a Kafka e a Valle non lles faltaba distancia. Pero Caneiro non di que el escribe como Kafka ou Lezama ou Valle. Iso é o que colixe interesadamente o torpe mentecato que anonimamente, covarde, escribe nesta páxina. Esa é a mentira que o mentecato, como tantas veces, quere converter en verdade. Se o mentecato fose un ser intelixente discutiría comigo da “distancia” na obra de Kafka ou Bernhard ou Lezama, pero prefire o agravio da invectiva.
Créanme, a estas alturas do partido, estou canso dos mentecatos. De tantos que durante anos, sexa en blogs ou conciliábulos varios, fan do insulto sobre a miña persoa un modo de autoafirmación. A min interésame a literatura, non “colocarme” no sistema literario. Eu son escritor. Falemos argumentadamente da miña literatura (de “A vida nova de Madame Bovary”, concretamente): con tal intención navega este blog. O demais queda para outros lugares. Hai necios que viven diso. Eu, non.

NOTA: o que parecen insultos (mentecato, necio, torpe) son definicións… como queda demostrado logo da argumentación exposta.

P.D: Vou na páxina 104 “Sentaron en dúas cadeiras de brazos. Hemelinda nunha butaca azul cobalto…”